.

.

.

„Na dole nad rzeką zobaczył Włóczykija, który siedział na poręczy mostu i dyndał nogami nad wodą. Na uszy wcisnął stary kapelusz.
- Cześć!- powiedział Muminek
- Cześć!- odpowiedział Włóczykij i grał dalej.
Słońce wyłoniło się właśnie zza lasu i świeciło prosto na nich. Siedzieli mrużąc oczy i machając nogami nad umykającą pod nimi lśniącą wodą. Czuli się beztrosko i szczęśliwie…”

.

.

.

I odtąd niech każdy powiew wiatru przypomina ci te chwile…

Załóżmy, że treść jest jednym zdaniem, ukierunkowanym, posiadającym cel, wypowiedzianym z szacunkiem do istoty słowa, zdaniem ulotnym, które „człowiek rozumny”* chce zatrzymać. Nie wnikajmy w powody, które motywują go do podjęcia działań- nie sposób je wymienić i odgadnąć. Może to być chęć zatrzymania zlepka miło łechcących zmysł słuchu sylab, dostrzeżenie wartości słowa( przypadek rzadszy, niestety), chęć wyrzucenia z siebie pseudoartystycznego efektu pseudoartystycznych starań w celu podwyższenia swego pseudoartystycznego ego, etc. . Żeby jakoś w sposób infantylny wytłumaczyć różnicę…

Przerost formy nad treścią.

Wyobraźmy sobie wielką kartkę białego papieru. Ktoś kto dokonuje pierwszej zbrodni chwyci ołówek i możliwie małymi literami zapisze na środku treść. Przyjrzy się jej i z pomrukiem zadowolenia zastanowi się nad nią przez chwilę krótką. Po chwili refleksji weźmie do rąk pastele i jak szaleniec zamaluje kartkę różnymi kolorami. Pokryje każdą niewinnie białą przestrzeń. Gdy już jego palce będą przypominać barwami strukturę dzieła spojrzy na nie i uśmiechnie się dopuszczając do siebie dumę z samego siebie i efektu szaleńczego zapału. Nie dostrzeże treści, zapomni o niej. Nawet jeśli przez głowę przemknie mu myśl, że oto zatuszował ją krzykiem odcieni fakt ten stanie się mu dalece obojętnym. Jest mordercą celu i sensu.

Przerost treści nad formą.

Mamy tę samą wielką kartkę białego papieru. Zbrodniarz numer dwa chwyci gruby pędzel i na oślep kreślić będzie pojedyncze kształty liter składających się na słowo. Rozmieszczać je będzie bez logicznego schematu. Staną się oderwanym strzępkiem , bez znaczenia. Różnymi kolorami zapisze zdanie parenaście razy aż cała kartka zbroczy się nieznośnym pomieszaniem kolorów. I ten spojrzy na swe dzieło a pierś jego rozpierać będzie królowa próżności.Nikt nigdy już nie dostrzeże prawdziwej kolejności początkowego ustawienia liter (gdzież dopiero mowa o słowach…). Treść przerośnie formę, sens zostanie pokonany przez nadmiernie wyeksponowane czynniki pierwsze. NIe obejdzie to mordercę celu i sensu.

Niestety, człowiek jest formą i treścią jednocześnie. I niech trwa odwieczna walka. O sens. O cel. O wieczną niewiadomą. Niech forma dusi treść, niech treść podniesie rękę na formę. Niech zabijają się i rodzą na nowo.

*ostatnio pojęcie ‘człowiek rozumny’ zaliczane jest przez autora tekstu do oksymoronów